"New Life" Rozdział 11

Hejka. Dzisiaj tylko dodaję kolejny rozdział i zmykam. Trzymajcie się. <3 :="" p="">
***********************************************************************************

***********************************************************************************

Tytuł: "New Life"
Ilość: 11/14
Rodzaj: Slash, AU, Smut
Paring:HanJoo, Luhan x Xero
Fandom: TOPP DOGG, SHINee, EXO
Ilość słów:679
Raiting: +15
Ostrzeżenia: Żadne

*HANSOL*

  Pół godziny po tym, jak chłopaki pojechali do domu, podszedł do mnie lekarz i kazał jechać, bo mój ojciec miał być nieprzytomny jeszcze jeden dzień.

  Właśnie wychodziłem z budynku i miałem dzwonić po Luhana, gdy zauważyłem, jak jego samochód wjeżdża na parking. Podszedłem i usiadłem na miejscu pasażera.

  -Co ty jakieś medium jesteś, czy co? – zaśmiałem się.

  -Nie, po prostu chciałem z tobą pogadać – odpowiedział, odpalając silnik i ruszając z miejsca.

  -Pogadać? O czym? – zapytałem zdziwiony.

  -O B-Joo – odpowiedział spokojnie.

  -Jejuuu… - jęknąłem z niezadowoleniem, iż po raz kolejny nasza rozmowa schodzi na TEN temat. – Znowu o nim? Czy nie ma innych tematów?

  -Tak i nie. Hansol, to jest ważne.

  -No dobra. Mów.

  -Czy znasz cała historię B-Joo?

  -W, jakim sensie „całą historię”?

  -No, szczególnie chodzi mi o to, dlaczego został tym, kim został.

  -Nie mam pojęcia. Wiesz, jakoś nigdy nie rozmawialiśmy jak przyjaciele i nie zwierzaliśmy się sobie nawzajem.

  -Wiem posłuchaj, co mam ci do powiedzenia.

  -No słucham, słucham – mruknąłem, opierając rękę o szybę i udając znudzenie całą tą sytuacją. Nie chciałem, żeby Luhan poznał, że mnie zaciekawił.

  -Pewnie wiesz o tym, że jego ojciec nie żyje… - zaczął. Pokiwałem głową dla potwierdzenia. – Ale zapewne nie wiedziałeś o tym, że to nie była zwykła śmierć.

  -A, jaka?

  -To było zabójstwo – odpowiedział prosto z mostu.

  Spojrzałem na niego zszokowany.

  -Zabójstwo?

  -Tak, ale to samo w sobie nie jest najgorsze.

  -To, to nie koniec?

  -Nie. B-Joo miał wtedy 8 lat. Wszystko stało się na jego oczach.

  Oczy prawie wyszły mi z orbit, gdy to usłyszałem.

  -On widział jak ktoś zamordował jego ojca? – w moim głosie dało się słyszeć niedowierzanie, jak i współczucie.

  -Tak. To właśnie go załamało i dlatego zaczął tak pracować.

  Byłem w takim szoku, że nawet nie zauważyłem, iż już dojechaliśmy pod mój dom i teraz siedzimy w samochodzie.

  -Hansol, żyjesz? – Luhan zamachał mi ręką przed twarzą.

  -Tak, po prostu jestem w szoku… Nie wiedziałem, że B-Joo przeszedł aż tyle w tak młodym wieku.

  -Tez tak zareagowałem.

  -A skąd ty o tym wiesz tak w ogóle?

  -B-Joo powiedział to Xero, a on mi.

  -Ale, dlaczego ci o tym powiedział? Czy B-Joo nie chciał, żeby ta informacja pozostała tajemnicą?

  -Powiedział mi to, bo martwi się o B-Joo.

  -Martwi?

  -Tak. Skoro B-Joo po śmierci ojca załamał się do tego stopnia, że został dziwką to nie wiadomo, co może zrobić teraz. Wiesz, dla niego matka była najważniejsza…

  -Boicie się, że on coś sobie zrobi? – zapytałem.

  -Dokładnie. Xero może mieć na niego oko w szkole, ale żaden z nas nie ma jak go przypilnować w domu…

  -Czaję… Chcesz, żebym to ja się nim opiekował, gdy będzie siedział w domu – bardziej stwierdziłem niż zapytałem, ale Luhan i tak mi odpowiedział.

  -Tak – spojrzał na mnie z niepewnością, ale i nadzieją w tych swoich sarnich oczach. – Zrobisz to? Proszę… - zrobił proszące oczka słodkiego szczeniaczka.

  -Ehh… No dobra – powiedziałem.

  Luhan rzucił mi się na szyję i pocałował w policzek. Nie było to dla mnie ani dziwne ani nowe. Luhan zawsze tak robił, gdy się z czegoś bardzo cieszył.

  -Dziękuję. Ale wiesz, że będziesz musiał się zmienić w stosunku do B-Joo, prawda?

  -Wiem i możesz być pewny, że to zrobię – uspokoiłem go. Przez chwilę myślałem, aż w końcu wpadłem na pewien pomysł. Uśmiechnąłem się chytrze pod nosem. – Tyle, że pod jednym warunkiem.

  -Co? Jakim? – zapytał zszokowany Luhan, natychmiastowo odsuwając się ode mnie.

  -Takim, że ty zrobisz coś dla mnie.

  -Ja? Co niby miałbym zrobić?

  -Jeszcze dziś masz powiedzieć Xero prawdę.

  -Co?

  -Masz powiedzieć Xero, co tak naprawdę do niego czujesz, albo dobiję B-Joo jeszcze bardziej – odpowiedziałem. Oczywiście ta część o Byungjoo była kłamstwem.

  -Co? – powtórzył. Skoro tak, to okej. I tak obiecałem B-Joo, że pogadam z Jiho.

  -To dobrze się złożyło – stwierdziłem. – Dobra, chodźmy już. Przecież nie będziemy całą wieczność siedzieć w samochodzie.

  -Spoko.

  Wyszliśmy z pojazdu, Luhan go zamknął i skierowaliśmy się w stronę mojego domu. Po drodze Luhan się zatrzymał.

  -Ty naprawdę mógłbyś zrobić to B-Joo?

  -Nie, chciałem po prostu, żebyś się zgodził.

  -Ty draniu! Wykorzystałeś fakt, że martwię się o B-Joo!

  -Oj tam, szczegół – powiedziałem. – Chodź, a nie gadasz.

  Weszliśmy do budynku.